Page content

Mijn breimachine en ik

Mijn breimachine en ik

Er wordt vrij weinig geschreven over breimachines, terwijl het breien op een breimachine een hele leuke hobby is. In mijn eerste blog zal ik proberen uit te leggen wat ik met breien heb, en waarom ik een breimachine zo leuk vind.

Ik was altijd al gek op handwerken, maar kon niet met breipennen breien. Vanaf de lagere schooltijd had ik de overtuiging dat ik geen richtingsgevoel bij breien had. Bij de handwerkles die 45 jaar geleden nog gewoon was, kreeg mijn handwerkjuf al een paniekaanval van mij: “Sta je nou alweer in de rij?”. Ik presteerde het om binnen 1 pen heen en terug te breien. Soms de draad voorlangs, dan weer achterlangs… recht en averecht waren, en zijn nog steeds, niet logisch voor mij. Dus breien liet ik maar graag aan anderen over, hoe leuk ik het resultaat ook vond.

De breimachine in de handwerkwinkel

Een aantal jaren later was haken en macramé erg in en ik kocht nogal eens materiaal, dat ik vervolgens niet gebruikte omdat het werk toch tegenviel.
Toch was ik vaak in de handwerkwinkels te vinden, want de verschillende kleuren wol en soorten fantasiegarens trokken mijn aandacht. Ik kwam vaak in de verleiding om een of twee bolletjes te kopen, want je weet maar nooit wat voor leuks er ooit van te maken is.
Ongeveer dertig jaar geleden waren er regelmatig demonstraties van breimachines in handwerkwinkels. Dat vond ik geweldig om te zien! Met een ogenschijnlijke eenvoud werden er prachtige proeflapjes gemaakt, en truien getoond die zo snel te maken waren.
Deze breivariatie sprak mij meteen aan! In plaats van twee breipennen werk je met 200 naalden naast elkaar. De naalden lijken op de naald die je gebruikt met smyrnaknopen, een haaknaaldje met een bewegend klepje dat de steek op de naald houdt of er juist af laat glijden. Via een stellage wordt de draad naar een slede geleid, die heen en weer over het naaldenbed gaat. Zoiets wilde ik ook hebben!

Welke breimachine?

Er waren toen verschillende merken te koop, en ik moest goed nadenken wat ik belangrijk vond. Het kostte toen ongeveer duizend gulden. Wat ik mij herinner was de keus uit Passap, Brother, Toyota en Empisal. Misschien waren er meer merken, maar die heb ik niet gezien.
Na alle demonstraties gezien te hebben, was ik overtuigd dat een Empisal breimachine voor mij het beste was. Het gemak van 1 slede voor alle soorten steken, de ponskaarten die je ook zelf kan maken, maar ook de aanschafprijs en de aardige mevrouw achter de toonbank gaven de doorslag.  Ik kocht hem bij 3 Suisses, een handwerkwinkel die heel veel filialen had en eigen handwerkboekjes uitgaf.
Bij de aankoop hoorden vijf lessen en een boek met de basisbegrippen. Gelukkig was ik de enige leerling op dat moment, en kreeg ik ruim de tijd om de techniek onder de knie te krijgen.
Ik had een enkelbed-breimachine gekocht, wat betekende dat er wel recht gebreid kon worden (de achterkant ziet er uit als averecht) maar geen ribbels recht en averecht in een toer. Dat was achteraf een goede beslissing, want je krijgt heel veel informatie over je heen. De extra lessen over het voorzetapparaat zou ik niet meer in me op kunnen nemen.
Ik leerde hoe ik moest opzetten, meerderen, minderen, jaquardbreien met een ponskaart, weven, vangsteken breien en nog veel meer. In het begin probeerde ik van alles uit, kwamen al die bolletjes wol toch nog van pas.

Een boord breien moest met weggelaten naalden, zo zag het er wel uit als een boord alleen rekte het niet. Je kon ook de draad die je zag lopen (waar geen naald in werking was) later steek voor steek ophaken. Dat vond ik teveel werk, en deed ik dus niet. De nepboorden vond ik toch wel jammer, en ik ging minder breien… maar om een voorzetapparaat te kopen voor iets dat je steeds minder gebruikt leek onverstandig.

Stoppen of doorgaan?

Toen kregen we kinderen, en was er geen tijd voor mijn hobby. Bovendien is een breimachine best een sta-in-de-weg, en had ik al een tijd niet meer gebreid. Ik wist niet meer zo goed hoe het moest, dus vond ik het niet zo leuk meer.
Tot mijn man zei dat we de breimachine wel weg konden doen, als ik ‘m toch niet gebruikte. Toen begon mijn enthousiasme weer op te laaien, en kwamen alle argumenten waarom ik dat niet wilde. We besloten dat ik een voorzetapparaat zou kopen, en weer les zou nemen.

Dat is het begin geworden van mijn hobby. Ik heb jaren ‘les’ gehad op de breimachineschool. Dit was een soort hobbyclub waar we iedere veertien dagen met vijf dames bij elkaar kwamen, en individueel werden bijgestaan door een ‘juf’ die vroeger een handwerkzaak had gehad en ook breimachines verkocht.
Zij gaf meerdere groepjes per week les, overdag en ’s avonds. Haar man deed eventuele reparaties, en zij kwam met mooie truien als voorbeeld voor wat we konden maken. Als we zelf ideeën hadden werd dat uitgerekend en uitgelegd hoe we dat het beste konden maken. Als er weer iemand een steek liet vallen, of opeens met lange lussen naast het werk zat, wist zij de problemen op te lossen. Ook legde ze uit wat er mis ging, en hoe je dat kon voorkomen. Helaas moest ze met de breimachineschool stoppen om gezondheidsredenen.
Het voordeel van zo’n clubje was wel, dat we bezig bleven met onze hobby, elkaar adviseerden over kleuren, leuke patronen van anderen zagen.

Mijn breimachine met voorzetapparaat is geschikt voor dun garen, tot ongeveer naalddikte 4. Omdat er toch veel garens wat dikker zijn, heb ik hiervoor een simpele tussenbreier gekocht. Deze machine is een hele kale breimachine, zonder ponskaarten en zonder voorzetapparaat. Ik gebruik dan de ene machine voor de boord met wat dunner garen, en de andere machine voor het aparte garen (zoals pluisgaren bijvoorbeeld).

Ik blijf breien, er zijn nog zoveel dingen die ik wil maken. Het leukste vind ik het, om een bestaand model na te maken. Iets dat eigenlijk voor handbreien bedoeld is om te rekenen naar een breimachinepatroon.

In de volgende blogs zal ik vertellen wat ik gemaakt heb, en ook wat er zoal fout kan gaan. Want er zijn genoeg projecten die eerst de mist in gingen. Op zo’n moment is het weer duidelijk dat je van je fouten leert, al is dat soms niet leuk.

Comment Section

7 reacties op “Mijn breimachine en ik


Door Juchtmans Gerda op 1 maart 2016

Heb ook een breimachiene gekregen van 3 suisse een fijn breider dobbel bed 823 het probleem is ik versta dit niet zo goed in het boek hoe ik de slede moet instellen vind ik niet duidelijk en vind niemand die het me kan tonen heb er alles bij ponskaarten machientje om zelf ponskaarten te maken enz….. Heb vernomen dat men dit in Nederland kan leren maar dit lijkt me heel ver weet jij soms bij wie ik terecht kan voor dit probleem zou dit zoooo graag kunnen ik zelf woon in puurs is tussen Brussel en Antwerpen wachtend op je antwoord met vriendelijke groetjes XXX


Door Marieke op 5 maart 2017

Laat je niet ontmoedigen. Er zijn inderdaad cursussen, maar het meeste leer je door het zelf te doen. Mijn breimachine is een Empisalknitmaster, dus over die slede kan ik je wel wat uitleggen. Een nieuwe machine werkt soepeler dan eentje die lang niet gebruikt is. Gaat de slede wel soepel over het naaldenbed (zonder breiwerk)?


Door riet. op 29 oktober 2016

geweldig hoor als je een maal een breimachine heb dan is het zo datje er niet meer van af komt het blijf je boeien. nog heel veel plezier met het breien op je breimachine het is en blijft
een verslaving. groetjes riet’


Door Marieke op 5 maart 2017

Bedankt! Wat brei jij op je breimachine?


Door Irma op 19 november 2016

Heel leuk verhaal, ik ga verder zoeken waar ik nog meer kan lezen van je blog. Want wil er ook eentje aanschaffen, maar weet er totaal niks van.


Door Marieke op 5 maart 2017

Dan hoop ik dat ik je enthousiast kan krijgen! Mijn bedoeling is om vooral veel variatie te laten zien. Veel mensen denken dat je alleen maar rechte lappen kan breien, of dat het breiwerk plankerig is. Ik wil graag laten zien dat je met een beetje creativiteit heel veel verschillende dingen kan maken met een breimachine.


Door Decercq. Margriet op 24 maart 2017

breien vier kleuren zonder draden langs achter deubel Bédard machien 940 brother

Plaats een reactie


*